• Steven

Geen exit

Bijgewerkt: 13 apr 2019




Vorige week lazen we naar aanleiding van een investering bij Umicore een optimistisch gestemde opiniebijdrage vanwege Bart Haeck. In het licht van de gunstige Europese groeicijfers roept de Senior Writer van Tijd de Europese Centrale Bank op om haar reddingsbeleid af te bouwen. Haeck merkt tevens op dat de ECB met haar huidige beleid er van uit gaat dat de Europese economie zich nog steeds in een depressie bevindt. Een minder optimistische bijdrage, doch met éénzelfde boodschap richting de ECB, kwam van Sander Loones (N-VA) in het Europees Parlement.


De oproep tot het afbouwen van de monetaire stimulus is geen nieuw gegeven. We lazen het reeds in de financiële media midden 2009.


De meeste van deze artikels reflecteren een traditionele visie op monetair beleid. In deze visie wordt er van uitgegaan dat centrale bankiers fungeren als geneesheren die met de gepaste medicijnen (lage rentes en geldcreatie) de onverklaarbaar zieke patiënt er bovenop kunnen helpen. Niemand die echter ex ante weet wat de juiste dosis en de juiste behandelingsperiode zijn, waardoor de wetenschappelijkheid van monetair beleid zich op eenzelfde niveau bevindt als astrologie. Het enige wat écht vaststaat, is dat doorheen de tijd steeds grotere dosissen noodzakelijk zijn teneinde een positief effect te creëren.


Een andere economische visie plaatst daarentegen grote vraagtekens bij het feit dat centrale banken prijzen in de economie controleren en beschouwt het stimulerende monetaire beleid als gevaarlijke doping én niet als een duurzaam helend medicijn. De monetaire doping creëert in deze visie talloze negatieve effecten zoals: (a) onrendabele investeringen worden artificieel gestimuleerd, (b) overheden krijgen carte blanche en (c) een toenemende vermogensongelijkheid.


Toenemende vermogensongelijkheid

De beneficianten van een stimulerend monetair beleid over de voorbije jaren én decennia waren en zijn zonder twijfel de houders van activa (aandelen, obligaties, vastgoed,…). Een tijdje terug lazen we op De Standaard dat 85 procent van de aandelenactiva in handen is van 10 procent van de Belgische bevolking. Indien centrale banken een beleid voeren dat specifiek gericht is op een systematische toename van activaprijzen en aandelenkoersen in het bijzonder, dan is het gevolg zonder meer een toenemende vermogensongelijkheid. In het licht van deze ongelijkheid wordt in bepaalde kringen een pleidooi gevoerd voor (nog) hogere vermogenstaksen. Een vermogenstaks is echter zuiver een overheidsmaatregel om de gevolgen van een voorgaande overheidsmaatregel te camoufleren. Bureaucratie op zijn best.


We’ve got your back

Met de regelmaat van de klok wordt geponeerd dat centrale banken in alle onafhankelijkheid van overheden opereren. Wie de historiek van bankieren en centraal bankieren er op na leest, beseft dat deze stelling een lichtjes scheefgetrokken versie van de monetaire geschiedenis betreft. Ten gevolge van het onconventionele monetaire beleid ervaren Europese overheden thans geen stimulansen om een efficiënt én democratisch begrotingsbeleid te voeren. De ECB zegt immers heel duidelijk tegen de politieke overheden: We’ve got your back. Een ondemocratisch begrotingsbeleid met een sluipende welvaartsherverdeling van burgers richting de overheid en een Orwelliaanse bureaucratie zijn zonder meer het gevolg.



Niet-rendabele investeringen

De tegenovergestelde visie stelt verder dat centrale banken als centrale planners absoluut geen idee hebben wat de optimale prijs van geld is. Vergelijk het met een minimumprijs of een maximumprijs die opgelegd wordt door een overheidsinstantie. Een minimumprijs boven de gangbare marktprijs resulteert in een toenemend aanbod en het opdrogen van de vraag. Een maximumprijs beneden de marktprijs zorgt er voor dat aanbieders andere, wel rendabele horizonten opzoeken. In beide gevallen worden we geconfronteerd met geen of een verstoorde markt. Centrale banken die de interestvoet artificieel verlagen (zonder meer een prijscontrole) zorgen er voor dat investeringsprojecten artificieel gestimuleerd worden ... ten koste van spaarders. Dit is met name het geval voor kapitaalintensieve projecten, projecten die het meest gevoelig zijn voor wijzigingen in de interestvoet. Een uiteindelijke, zelfs gedeeltelijke normalisering van interestvoeten doorprikt echter de rendabiliteit van deze projecten met liquidaties, ontslagen en recessie tot gevolg.


Op basis van bovenstaande drie gevolgen van het ultralaks monetaire beleid zou de exit (a) een significante daling in activaprijzen impliceren, (b) zouden Europese overheden verplicht worden om een democratische begroting op te stellen en (c) zouden onrendabele investeringen stelselmatig geliquideerd worden.


De exit is nog niet voor morgen.


De aanhoudende monetaire inflatie zal er bijgevolg voor zorgen dat de spaarder ook de komende jaren in een berenmarkt van relatieve en absolute verarming gevangen zit. Hoog tijd om met kennis van zaken de toekomst van uw vermogen in handen te nemen.


Wie?

PROF. DR. Steven De Klerck en Christophe De Wit zijn de beheerders van Pure Value Capital. Als experten in beleggingspsychologie begeleiden Steven en Christophe u en uw familie bij de intelligente allocatie van uw vermogen in aandelen.

1 reactie

Belgium office
Kasteel van Saffelberg
Oplombeekstraat 6
1755 Gooik
Belgium

Download our latest fact sheet
30 September 2020
 
Pure Value Capital is registered with the Commission de Surveillance du Secteur Financier (CSSF) in Luxembourg.
 
Access to and the use of this website is subject to the following disclaimer.

Head Office
Pure Value Capital Partners
rue d'Anvers 37
L-1130 Luxembourg
Luxembourg